Sinds de laatste keer dat ik een blog schreef, is er alweer enige tijd voorbij en is er weer het een en ander te melden, dus het is tijd voor een nieuwe! De laatste keer dat ik een blog deelde was in januari. Nu is het al mei. In de tussentijd heb ik mijn verjaardag gevierd en ben ik 29 jaar oud geworden. Maar ik heb ook nog groter nieuws om te delen met jullie!

 

Op 19 april hebben Jelmer en ik ‘JA’ tegen elkaar gezegd in het gemeentehuis. We zijn nu geregistreerd partners, man en vrouw van elkaar. Het is praktisch hetzelfde als trouwen, maar het heet anders. We zijn alleen met onze getuigen naar het gemeentehuis gegaan en hebben een feest gehouden om dit te vieren. Ongeveer 35 mensen kwamen samen met ons om dit te vieren. We hielden een pubquiz, niet zozeer over ons als stel, maar wel een beetje over Zaanstreek tegen Twente vanwege onze afkomst. We spraken over sport, deden een puzzelronde over onze vakanties/uitstapjes en hadden uiteraard ook een muziekronde. Bij de muziekronde speelde Jelmer op zijn keyboard verschillende stukjes van nummers. Natuurlijk had ons feest ook een thema: Fleurig Chique. We hielden het feest in het huis van mijn ouders, omdat daar meer ruimte is dan in ons eigen huis. We hadden ook een tent buiten opgezet omdat het weer helaas niet erg mooi en droog was. Jelmer had een fantastisch roze pak met bloemen aan, en ik had een witte jurk met een open rug. We hadden drank besteld en het eten bereidden we zelf met hulp. De ouders van Jelmer maakten wraps, en de buurvrouw van mijn ouders maakte hapjes. Ook hadden we zoetigheid laten maken door Vera, die ik ken via Jong & MS, van Vera’s Bakery.

anouk

Maar het grootste nieuws is toch wel dat Jelmer en ik in oktober een kleintje verwachten! We hadden deze stap al in november 2021 besloten te maken, maar helaas verliep het niet gemakkelijk. Na anderhalf jaar nog steeds geen succes, dus kregen we via de huisarts een verwijzing naar het ziekenhuis om te laten onderzoeken of alles in orde was. Na deze onderzoeken bleek dat er niets mis was, maar het lukte maar niet. We besloten te beginnen met een traject. Nu moesten er hormonen worden ingespoten voor een week, hopelijk zou dat helpen. Ik kon mezelf niet prikken, dus deed Jelmer dat. Uiteindelijk hebben we 3 keer die hormonen moeten toedienen. De eerste keer was de dosis te hoog en ging de ronde niet door. We probeerden het opnieuw met een lagere dosis, maar helaas zonder succes. Toen besloten we even te stoppen met het traject en toen we weer wilden beginnen, zat de kerstperiode ertussen, dus moesten we nog even wachten. Maar in januari zijn we weer begonnen en deze keer was het raak! Vaak hebben mensen die dit traject doen 4 of 5 rondes nodig voordat het lukt, maar wij hadden dus maar 2 echte rondes nodig. Nu ben ik gestopt met de medicatie omdat dat niet mag tijdens de zwangerschap. In het begin voelde ik me erg beroerd, zowel door het stoppen met de medicatie als door de zwangerschap, maar gelukkig heb ik nu nergens meer last van!

We zijn nu in het tweede trimester en de klachten zijn zo goed als verdwenen. Iedere zwangere vrouw met MS hoopt snel in het tweede en derde trimester te zitten, dus ik ben benieuwd of ik ook bij die groep zal horen!

Er is genoeg om de komende tijd te ontdekken en te ervaren. Het is een spannende tijd, maar ook zeker een hele leuke tijd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *