Vandaag is een bijzondere dag, heeft Momma gezegd. Ze loopt en rolt nerveus heen en weer. Rollen ja. Ze heeft een zwarte, grote stoel. Zo’n ding waar tweebeners op zitten, maar dan met vier wielen. Ik hoor altijd een klik als ze gaat rijden en ook weer als ze stopt. Nou rijden, ik noem het racen. Momma tikt met haar voeten op de grond en maakt een beweging of ze gaat lopen. En dan gaat dat ding joh. Ik weet dat het een trippelstoel heet. Als ik trippel gaat dat heel wat anders. Pootje voor pootje, rustig aan. Die trippelstoel kan ook nog omhoog. Ik ben wel eens bang dat ze zichzelf naar de maan schiet.

sofie, BorisEen bijzondere dag dus. Ik word er ook een beetje onrustig van. Momma kijkt steeds naar buiten. Ik ook, maar er is niets te zien. Dan hoor ik iets dat ik niet ken. Ik ken het wel, maar niet deze auto. Het is niet de auto van Poppa, die ik al hoor nog voordat Momma of Boy weten dat hij thuiskomt. De hele buurt weet het: Poppa komt thuis (omdat ik heel hard ga blaffen).

Het geluid komt dichterbij en ik zie een hele grote, hoge auto. Er zijn alleen ramen aan de voorkant. Tweebeners noemen dat een busje. De deur gaat open en er stapt een tweebener uit die richting onze grijze deur loopt. Momma begint te lachen. Ik merk dat  er iets spannends aan de hand is. Ik blaf, blaf harder, blaf nóg harder. Momma opent de deur en de tweebener stapt mijn huis in.

Momma zegt heel vriendelijk: “Hallo Sofie.” Aha, het is goed. Ik blaf nog één keer en spring tegen Sofie op. Ik ben helemaal verbaasd. Wat?? Geen aai over mijn bol, geen aandacht, niet even lekker knuffelen? Nee, niets van dat alles. Ze draait haar rug naar me toe. Op die rug staat met grote letters HULPHONDENSCHOOL. Wow, die Sofie is wel heel erg streng.

Sofie houdt haar jas aan. Momma trekt een jas aan en ik krijg mijn riem om. Ik ben door het dolle heen. We gaan uit!! Yesss!! Ik trek aan de riem om maar zo snel mogelijk bij de auto te zijn. Momma doet de klep open. Hop, plop en ik zit er in. Sofie kijkt niet vrolijk. “Maar zo doen we dat niet”, hoor ik haar zeggen. Ze pakt de riem en kijkt zó streng dat ik gelijk uit de auto spring. Iedere keer als ik te hard naar voren trek om in de auto te springen, loopt Sofie de andere kant uit. Ik heb liever Momma. Gelukkig ben ik wel slim: ik heb geen keuze. Ik moet wel toegeven. Rustig wachten tot Sofie zegt dat ik de auto in mag. Dat gaat nog wat worden de komende tijd…

High five,

Boris

 

Wil je de eerdere blog van Boris lezen? Klik hier.

Papa en Mama kunnen meer lezen bij onze grote zus MSweb.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *